«Τι θα ψηφίσεις;»

Posted on Μαΐου 5, 2012

0




«Τι θα ψηφίσεις;»

Η ερώτηση αυτή μου έγινε αρκετές φορές τις τελευταίες ημέρες, σε διάφορους τόπους που βρέθηκα. Κι όταν διατυπωνόταν αυτή η ερώτηση, υπήρχαν σχεδόν πάντοτε κάποιοι που παρενέβαιναν για να… συνετίσουν τον περίεργο που ρωτούσε και να του θυμίσουν ότι αυτό αποτελούσε «προσωπικό δεδομένο» και επομένως δεν θα έπρεπε να θέτει μια τέτοια ερώτηση. Πράγματι, όπως καθορίζει ο νόμος, η ψηφοφορία (και κατά συνέπεια η έκφραση της εκλογικής σου προτίμησης) είναι μυστική και κανείς δεν έχει το δικαίωμα να τη μάθει ούτε κι εσύ την υποχρέωση να την αποκαλύψεις. Ας μην κολλήσουμε όμως σ’ αυτό.
Όταν κάποιος σου υποβάλλει την παραπάνω ερώτηση, προϋποθέτει ότι οπωσδήποτε θα ψηφίσεις και θα επιλέξεις κάποιο κόμμα. Ξεχνάει ότι κάποιοι θα απόσχουν από την ψηφοφορία. Κι αυτοί είναι πολλοί, πάρα πολλοί όπως έχει αποδειχτεί από όλες τις προηγούμενες εκλογές. Αυτό, όμως, που δεν γνωρίζουν οι περισσότεροι απ’ αυτούς που απέχουν από διάφορες εκλογές ή ψηφοφορίες είναι ότι με την αποχή τους… ψηφίζουν, και μάλιστα ψηφίζουν υπέρ εκείνου που θα επικρατήσει στην εκάστοτε εκλογή ή ψηφοφορία. Με άλλα λόγια, η εντύπωση που κυριαρχεί είναι ότι με την απουσία τους δεν ψηφίζουν κανένα, αλλά αυτό είναι λάθος, γιατί η αποχή καταλήγει πάντοτε να ενισχύει τον ισχυρότερο, αυτόν δηλαδή που τελικά θα επικρατήσει. Ας χρησιμοποιήσω ένα υποθετικό παράδειγμα, που είναι, όμως, πολύ πιθανό να το δούμε να γίνεται πραγματικότητα:
Τίθεται στη Βουλή προς ψηφοφορία το επόμενο Μνημόνιο. Και αποφασίζουν οι εκατό από τους τριακόσιους (ποσοστό 33,33%) να απόσχουν από την ψηφοφορία και να μη νομιμοποιήσουν με την ψήφο τους την άθλια αυτή ψηφοφορία, γιατί πιστεύουν ότι δεν πρέπει ποτέ να τίθενται τέτοια αισχρά θέματα προς ψήφιση ή για όποιο «επαναστατικό» λόγο προβάλλει ο καθένας. Οι 160 από εκείνους που παρέμειναν ψηφίζουν «υπέρ» και οι 40 «κατά». Έτσι, τελικά το Μνημόνιο ψηφίζεται με ποσοστό 80% (160/200). Αν οι 100 δεν είχαν απόσχει και ψήφιζαν «κατά», τότε το Μνημόνιο πάλι θα ψηφιζόταν, με ποσοστό 53,4%. Οπότε, ποια η διαφορά, θα έλεγε κάποιος; Θα είχε σημασία αν απορριπτόταν το Μνημόνιο, όχι με ποιο ποσοστό! Πράγματι, θα είχε δίκιο. Τι σημασία θα είχε αν άλλαζε το ποσοστό της υπερψήφισης ή της καταδίκης του Μνημονίου σ’ αυτό το άθλιο αστικό κοινοβούλιο ―σάπιος θεσμός που πρέπει ως τέτοιος να καταργηθεί―, αφού πάλι θα ψηφιζόταν το Μνημόνιο, είτε συμμετείχαν όσοι απείχαν είτε όχι, στην ψηφοφορία. Αυτό, όμως, απ’ την άλλη σημαίνει ότι αν η συμμετοχή τους μετρούσε για την καταδίκη αυτής της πολιτικής και για να μην υπάρχουν οι 160 εκπρόσωποι που ψηφίζουν υπέρ της εξαθλίωσής μας, θα είχε σημασία και, μάλιστα, πολύ μεγάλη. Κι αφού δε βρισκόμαστε σ’ εκείνη την μελλοντική Ελλάδα που θέλουμε, το ερώτημα είναι τι κάνουμε τώρα. Δεν μπορούμε να καλυτερέψουμε τις συνθήκες της ζωής μας κι αν γίνεται να εξαφανίσουμε τους πολιτικούς εκπροσώπους εκείνων που μας εξαθλιώνουν; (Σημειωτέον ότι τα «Μνημόνια» είναι συμπτώματα, όχι «αιτίες» της εξαθλίωσης. Αυτές βρίσκονται στον καπιταλισμό και στα συμφέροντα της άρχουσας τάξης.)
Επειδή, λοιπόν, πιστεύω ότι μπορούμε να το πράξουμε κι επειδή τα ποσοστά εκείνων που εκφράζουν και υλοποιούν τα συμφέροντα του καπιταλισμού που μας εξαθλιώνει πρέπει να εκμηδενιστούν, νομίζω πως έχει μεγάλη σημασία να συμμετάσχουμε στις εκλογές και να μην «πάμε για μπάνιο», όπως προτείνουν κάποιοι σύντροφοι κι όπως θα ήθελαν για άλλους, ευνόητους λόγους, οι εχθροί μας (το Δ.Ν.Τ., οι τραπεζίτες, οι βιομήχανοι, οι εφοπλιστές κι όλη η άρχουσα τάξη κι οι πολιτικοί της εκπρόσωποι) ― ακόμα κι εκείνο το ζόμπι ο Μητσοτάκης βγήκε για να μας νουθετήσει. Και να ψηφίσουμε τι; Θα σας απαντήσω όπως απάντησα σ’ εκείνους τους περίεργους που μου υπέβαλαν την ερώτηση του τίτλου αυτού του κειμένου.
Έχω την… «τύχη» να ανήκω σ’ εκείνους που ακόμα εργάζονται και παίρνουν κάποιο μισθό ― φυσικά της αθλιότητας, αφού μου τον πετσόκοψαν, ληστεύοντας 580 ευρώ κάθε μήνα. Κι ενώ πιστεύω ότι οι εκλογές δεν πρόκειται να ανατρέψουν το σύστημα, αλλιώς θα τις είχαν καταργήσει, αυτό δε μου επιτρέπει καθόλου να ταυτίσω εκείνους που αγωνίζονται για τον κομμουνισμό και την κατάργηση του κράτους από άλλους δρόμους ―όσες διαφορές κι αν έχω μαζί τους, οι οποίες, μάλιστα, είναι σημαντικές― μ’ εκείνους που αγωνίζονται για τα συμφέροντα της άρχουσας τάξης και του διεθνούς καπιταλισμού κι ετοιμάζονται τώρα να κατασπαράξουν την τάξη στην οποία ανήκω και τα άλλα φτωχά στρώματα του ελληνικού λαού. Μάλιστα, πιστεύω ότι μπορούμε ν’ αγωνιστούμε μέσα σε καλύτερες συνθήκες. Γι’ αυτό θα ρίξω μια κόκκινη ψήφο. Όποιος σκέφτεται διαφορετικά και πιστεύει πως έχει δίκιο, ας πάει για μπάνιο. Άλλωστε «δημοκρατία» έχουμε.

Aναδημοσίευση:

http://oapatris.wordpress.com

 

Advertisements