Χρ. Μίσσιος 1930-2012: Καλά, εσύ έμεινες για πάντα μαζί μας…

Posted on Νοέμβριος 23, 2012

0




Αποχαιρετισμός;

Όχι, γιατί μια πορεία ζωής γεμάτη αγώνες και μια στάση ζωής που μονίμως έδινε σημασία στο να δώσεις και καλύτερο μέλλον στους επόμενους πέρα από όσο καλυτερέψεις το παρόν που οριοθετεί η δική σου ζωή, μαζί με τα συγγράμματά του και τον παρεμβατικό Ανθρώπινο λόγο του που είναι καταθέσεις-κληροδοτήματα ψυχής και ο τρόπος του για να συνεχίσει να είναι εδώ ακόμη κι όταν έχει «φύγει», δε σου δίνουν το δικαίωμα να τον αποχαιρετήσεις.

Έκανε πολλά ο Χρόνης Μίσσιος ώστε να μη μείνει εδώ ολοζώντανος μόνο στο διάστημα από τη μέρα που γεννήθηκε στην Καβάλα το 1930 μέχρι τη Τρίτη που «έφυγε» σε νοσοκομείο της Αθήνας μετά από άνιση μάχη με τον καρκίνο, για να αρχίσει κανείς τους αποχαιρετισμούς και τα μνημόσυνα που είναι παραδοχές και άλλοθι του θανάτου.

Ρεαλιστικά το δεχότανε ότι το πέρασμα από τον κόσμο ετούτο είναι ένα και μοναδικό, αλλά έδινε αξία στο πως ζούμε τη ζωή και στο αν δωρίζουμε ζωή στους άλλους, μη έχοντας κανένα άγχος για τον θάνατο. Έλεγε σε μια από τις τελευταίες του συνεντεύξεις, μιλώντας για την οικολογία όπως την ένιωθε αυτός με την παντοτινά αριστερή ψυχή του:

«Ταυτόχρονα αυτή η ολιστική οικολογία- οικολογική αντίληψη, η οποία δεν ασκείται μόνο σ’ έναν οικολογικό ακτιβισμό αλλά βλέπει και θέλει και παλεύει να αναστρέψει τις καταστροφικές δομές του συστήματος και να εδραιώσει έναν καινούριο πολιτισμό, είναι σημαντική γιατί είναι η μόνη διαδικασία η οποία απαιτεί όχι την υπακοή ή την υποταγή των ανθρώπων σε μια πίστη ή σε μια ιδεολογία αλλά απαιτεί την αφύπνιση της συνείδησής του και την κατανόηση του νοήματος της ζωής.
Η ζωή είναι ένα χάρισμα. Είναι ένα χάρισμα που μας δίνεται μια φορά. Μια φορά! Και πρέπει να το χαρούμε, πρέπει να το δωρίσουμε, πρέπει να το ζήσουμε!

Η οικολογία μας απαλλάσσει, επίσης, και από το άγχος του θανάτου. Ξέρουμε, ότι αυτό το δώρο είναι με ημερομηνία λήξεως, και συνεπώς πρέπει να το χαρούμε και όχι να το σπαταλάμε μέσα σε βάσανα. Τι είναι αυτά τα πράγματα; Που κατάντησαν τη ζωή μας σήμερα;»

Μπορεί πολλοί να διαφωνούμε μαζί του σε λίγα σε πολλά ή σε όλα, όπως πολλοί άλλοι να συμφωνούμε μαζί του στον οποιοδήποτε βαθμό, όμως πολύ λίγοι θα βρεθούν να πουν ότι δεν είναι Αγωνιστής και Άνθρωπος. Και θα βρεθούν ακόμη λιγότεροι, αλλά δυστυχώς θα βρεθούν, που θα χύσουν πικρή χολή γι’ αυτόν. Σαν και τα απολιθώματα παρακάτω…

Ε, βέβαια! Πως να του συγχωρήσουν ότι απέρριψε κάθε τσοπάνη κάθε μαντρί και κάθε κοπάδι ζώων σα και τα δικά τους, μη σταματώντας ποτέ να κατακεραυνώνει κι αυτούς και τους ομοίους τους… Πάλι στην ίδια συνέντευξη, έλεγε:

«Άκουγα τον Γιανναρά να λέει «Τουλάχιστον ας κατέβουν εκατό-διακόσιες χιλιάδες κόσμος να καταλάβουν το Σύνταγμα και να κάτσουν εκεί και να απαιτήσουν Συντακτική Εθνοσυνέλευση». Αλλά πού; Αυτό που λέγεται, πια, ότι απέμεινε σαν σύνθημα γραμμένο σε γκρεμισμένους τοίχους: «ΑΡΙΣΤΕΡΑ», τυρβάζει περί των …ευαγγελίων ακόμα!

Καμιά φορά με ρωτούν οι δημοσιογράφοι: Χρόνη, έχεις μετανιώσει για τη ζωή σου; Λέω όχι. Όχι! Τί πιο ωραίο να πεθαίνεις για ένα όραμα, για έναν όμορφο μύθο, απ’ το να ζεις συνεχώς μια χαμοζωή; Εμείς, λοιπόν, ταξιδέψαμε σ’ έναν υπέροχο μύθο, σ’ ένα πάρα πολύ όμορφο όραμα. Τώρα, αν αυτό στο τέλος της ζωής μας κατάντησε εφιάλτης, αυτό είναι άλλο θέμα, είπαμε, είναι θέμα της εξουσίας.

Αν είχα τη δυνατότητα να γυρίσω τα χρόνια πίσω, και με τη γνώση που έχω σήμερα, τι θα άλλαζα; Όλα! Πρώτα απ’ όλα πήραμε μια εμπειρία από την εξουσία, από την ιστορία, και υπήρχε και μια διαφορετική πραγματικότητα, ένα διαφορετικό μέτωπο από αυτό που δίναμε τις μάχες. Εμείς δώσαμε μάχες χαρακωμάτων, υπερασπιστήκαμε τη δημοκρατία, υπερασπιστήκαμε τα ανθρώπινα δικαιώματα, δεν είδαμε την κρίση που ερχόταν… Και σε ότι αφορά τις μεταλλαγές της ιδεολογίας από τη στιγμή που έγινε εξουσία η Σοβιετική Ένωση, και σε ότι αφορά την επερχόμενη κρίση του πλανήτη, μέσω της εξέγερσης της βιομηχανικής επανάστασης κλπ., τα οποία τα θεωρούσαμε, τότε, ευλογία Θεού! Δεν είναι τυχαίο ότι ο Λένιν έλεγε ότι εξηλεκτρισμός και βαριά βιομηχανία είναι τα δυο πόδια που θα οικοδομήσουν τον κομμουνισμό.

Και φτάσαμε στο Τσερνομπίλ και σε άλλου είδους ιστορίες, και στη συνάντηση καπιταλισμού και υπαρκτού σοσιαλισμού σε ότι αφορά τις πρακτικές για το περιβάλλον, για τα χημικά στις διατροφές των ανθρώπων και όλα αυτά. Δεν είναι τυχαίο ότι δυο από τις μεγαλύτερες λίμνες του κόσμου, η λίμνη της Βαϊκάλης και η λίμνη του Μίσιγκαν και οι δυο είναι μολυσμένες. Δεν υπερασπιστήκαμε, τότε, τέτοια πράγματα.

Σήμερα, μια σημαντική λέξη είναι η λέξη «βιότοπος». Τι σημαίνει; Σημαίνει βιώνουμε μαζί, κι αυτό είναι πάρα πολύ σημαντικό. Γιατί βιώνουμε μέσα στην διαφορετικότητά μας κι όχι σε κάποια ομπρέλα ιδεολογική η οποία μπορεί να μας οδηγεί σε διαφωνίες και σε συγκρούσεις όπως αυτές που συντηρούνται σήμερα μέσα στον χώρο της αριστεράς, οι οποίες δεν έχουν κανένα νόημα.

Όσο για έναν εμπνευσμένο αρχηγό και ηγέτη, εγώ πιστεύω πάρα πολύ ότι σε μια κοινότητα, η συλλογική γνώμη είναι πολύ πιο ασφαλής και πιο ισχυρή από οποιονδήποτε ηγέτη.

Στο άλλο σημείο στο οποίο επίσης έχω διαφωνία με τον όποιον ηγέτη και την ιδεολογία, είναι ότι πιστεύω στο αυθόρμητο των ανθρώπων, δηλαδή, μέσα σε αυτή τη διαδικασία ανατροπής ή επανάστασης πρέπει να αναπτυχτεί ένα κίνημα όχι καθοδηγούμενο αλλά αυθόρμητο. Ένα κίνημα που γεννιέται από τη συνείδηση των ανθρώπων που ξέρουν που πάνε και ξέρουν τι θέλουν. Διαφορετικά, κινδυνεύουμε να ξαναγυρίσουμε σε μορφές εξουσιαστικές, κι αυτή τη στιγμή που σου μιλάω, εγώ ασκώ εξουσία.

Διότι υποτίθεται ότι είμαι η έδρα, ο καθηγητής, ο παντογνώστης, ο πολυγνώστης κλπ. Αυτό είναι μια εξουσία, όπως μια εξουσία είναι της μάνας προς το παιδί ή του πατέρα προς το παιδί ή όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μας. Πιστεύω λοιπόν στο αυθόρμητο των μαζών που παλιότερα εμείς οι κουμουνιστές καταριόμασταν σαν αναρχικό. Σήμερα μπορεί κανένας άνθρωπος να ορίσει τι σημαίνει αναρχικός; Βρισκόμαστε μέσα σε ένα σύστημα το οποίο είναι δομημένο με ανήθικους τρομοκρατικούς και βάρβαρους κανόνες. Το να αρνηθείς τους κανόνες και τη θέσπιση αυτού του συστήματος τι σημαίνει, ότι είσαι αναρχικός;
Με αυτή την έννοια είμαστε όλοι αναρχικοί! Γιατί όλοι αναζητούμε το κάλλιστο.»

Όλα τα αποσπάσματα παραπάνω, είναι από τη συνέντευξη-ποταμό που έδωσε στην Κρυσταλλία Πατούλη στο TV Χωρίς Σύνορα τον Φεβρουάριο του 2012. Μπορεί να δημιουργήσει διαφορετικά συναισθήματα στον καθένα και να κρίνει τα λεγόμενα στο σύνολό τους διαφορετικά ο καθένας, είπαμε μπορεί κάποιος να συμφωνεί ή να διαφωνεί με τον Μίσσιο στον οποιοδήποτε βαθμό, αλλά όπως και να ‘χει αξίζει να την παρακολουθήσει κάποιος για να ακούσει τη φωνή ενός πραγματικού Ελεύθερου Αγωνιστή Ανθρώπου.

Δημοσιεύεται εκ νέου σε δύο μέρη, ακολουθήστε τους παρακάτω συνδέσμους:

Χρόνης Μίσσιος στο tvxs, πρώτο μέρος

Χρόνης Μίσσιος στο tvxs, δεύτερο μέρος

Advertisements