Η συμπαράσταση στην Κύπρο το πρώτο βήμα για την ανατροπή

Posted on Απρίλιος 2, 2013

0




Τρία χρόνια μετά το πρώτο Ελληνικό μνημόνιο, μια ακόμη χώρα της Ευρωζώνης, η πέμπτη κατά σειρά, η Κύπρος, οδηγείται στην «εξυγίανση». Μέχρι τώρα η Κύπρος δεν ήταν γνωστή για τις απεργίες της, για τον υπερτροφικό και ανοργάνωτο δημόσιο τομέα, για τους τεμπέληδες υπαλλήλους της, για τις «μαϊμού συντάξεις», για τα πολλά και διασπασμένα ασφαλιστικά της ταμεία, για την έλλειψη φορολογικής συνείδησης των πολιτών της.

Δεν είχε με άλλα λόγια τα περισσότερα από τα «προβλήματα» που «οδήγησαν» τις χώρες του Ευρωπαϊκού Νότου στην υπερχρέωση. Αλλά η προτεινόμενη αρχική συνταγή για τη «θεραπεία» η ίδια: λιτότητα για τον περιορισμό των (και τραπεζικών) ελλειμμάτων, εσωτερική υποτίμηση και τελικά ύφεση.

Όμως η Κύπρος (όχι μόνο αυτή) έχει και ένα άλλο χαρακτηριστικό: σημαντικό μέρος του ΑΕΠ της προέρχεται από τις υπηρεσίες, κάτι που οφείλεται στον χαμηλό φορολογικό συντελεστή και στον ανεπτυγμένο τραπεζικό τομέα της. Έτσι εδώ, στην Κύπρο, η κυρίαρχη ευρωπαϊκή πολιτική, δηλαδή η γερμανική, είπε να δοκιμάσει και κάτι διαφορετικό.

Μέχρι τώρα ο τραπεζικός τομέας ήταν ιερός. Μας έλεγαν ότι για να ανακεφαλαιοποιηθούν οι χρεοκοπημένες ελληνικές τράπεζες πρέπει να πληρώσουμε όλοι μας, αυξάνοντας το δημόσιο χρέος, που κατά τα άλλα γίνονται προσπάθειες να μειωθεί και αυτό όλο αυξάνεται. Σ’ ένα «διάλειμμα» μάλιστα, αποφασίστηκε ότι, για τις ισπανικές και ιρλανδικές τράπεζες, θα εγγυηθεί η Ευρωπαϊκή κεντρική τράπεζα, με μνημόνια των αντιστοίχων χωρών βέβαια.

Τώρα θεωρήθηκε σωστό να καταστραφούν οι κυπριακές τράπεζες και να «κουρευτούν» όλες οι καταθέσεις χωρίς όριο. Αυτές που έλεγαν ότι σε όλη την Ευρωζώνη είναι εγγυημένες. Αυτές που μας απείλησαν ότι θα χάσουμε φεύγοντας από το Ευρώ. Κι εμείς, σκεφτόμενοι «ρεαλιστικά», φοβηθήκαμε και υπομείναμε πολλές άλλες θυσίες (όχι όλες ακόμη).

Αφού ράφτηκε το καινούργιο κοστούμι πήγε να φορεθεί στην Κύπρο. Εκεί όμως συνάντησε αντιδράσεις: η μικρότερη χώρα τόλμησε να πει ένα μεγάλο ΟΧΙ. Έστω για μια στιγμή, η Κύπρος έσωσε την τιμή όλων μας, έδειξε ότι μπορεί να υπάρξει μια ελπίδα. Όμως οι λαοί της Ευρώπης, όλοι μας, παραμείναμε θεατές.

Πολλά μπορούν να ειπωθούν για το τιμωρητικό τείχος που βρήκε μπροστά της η Κύπρος: το ΟΧΙ στο σχέδιο Ανάν, η προετοιμασία για τη λεηλασία του φυσικού αερίου, το όφελος των γερμανικών τραπεζών από τη μετανάστευση κεφαλαίων, ο παραδειγματισμός των υπολοίπων με την «τιμωρία» ενός ευάλωτου στόχου. Όμως αυτό που διευκόλυνε την «τιμωρία» είναι η παθητικοποίηση των ηττημένων και «ζαλισμένων» ευρωπαϊκών λαών.

Το έργο που έχουμε ξαναδεί, η διαδικασία «ενοχοποίησης», αρχίζει και στην Κύπρο. Όλα αποδίδονται σε κάποια χαριστικά δάνεια που δόθηκαν σε συγγενείς πολιτικών. Το «θύμα» πρέπει να αισθάνεται ένοχο, που δεν αντέδρασε έγκαιρα, να θεωρεί λογική την τιμωρία του. Οι διπλανοί να θεωρούν ότι η Κύπρος είναι ειδική περίπτωση («ξέπλυμα χρήματος», Ρώσοι κλπ) όπου έπρεπε να αποκατασταθεί η τάξη και δεν τους αφορά. Ένας ένας, οι λαοί οδηγούνται στην καταστροφή, υπό τα αμήχανα και «ένοχα» βλέμματα των υπολοίπων.

Η απομυθοποίηση της κυρίαρχης ευρωπαϊκής πολιτικής, η αντίσταση σ’ αυτή, η έμπρακτη ενότητα μεταξύ των ευρωπαϊκών λαών, ιδίως της περιφέρειας, είναι αυτή που μπορεί να ανατρέψει τον κατήφορο. Το κυπριακό ΟΧΙ έδειξε την αρχή του δρόμου. Από την άλλη η αίσθηση παντοδυναμίας της γερμανικής ελίτ, ίσως γονιμοποιεί το έδαφος για την αποσταθεροποίησή της. Δημιουργεί εχθρούς, κλονίζει την εμπιστοσύνη ακόμη και των καταθετών. Όμως η ανατροπή δεν μπορεί να προκύψει αυτόματα. Η οργανωμένη δράση σε τοπικό επίπεδο και η συμπαράσταση στον κυπριακό λαό, είναι όσο ποτέ άλλοτε απαραίτητη.

                          Λαμία 2 Απριλίου 2013                                                                    

                                                                                              Συλλογικότητες Λαμίας

Advertisements